Ooit had ik ouders met kind in mijn praktijk, waarbij ouders grote zorgen hadden over hun 5-jarige zoon. 😢Ze waren bijna in tranen toen ze vertelden, dat hun zoon hooguit 1 keer in de 10 dagen kon poepen. Dat zij dagelijks zagen dat hij zo hard zijn best deed, maar de ontlasting er niet uit kreeg. Op dat moment greep het jongetje mijn zandtafel vast en maakte grom geluiden. Vader sprong op en zei: “Kijk nu kun je het zelf zien, hij probeert het echt, maar het lukt hem niet!”.

Kan niet poepen?
Ik keek maar zag iets anders; dit kind was niet bezig om te poepen, maar probeerde uit alle macht zijn ontlasting tegen te houden. Toen ik dit zei tegen ouders keken zij mij verbijsterd aan: “Je vergist je Hadassa”, zei moeder, “Ons kind probeert te poepen maar kan niet poepen, zelfs niet met laxeermiddelen die hij dagelijks krijgt”. Oei, dit was een uitdaging, beide ouders waren huisartsen en nogal zeker van hun zaak.

Durft of wil niet poepen!
“Ik begrijp dat het lijkt alsof hij probeert te poepen. Maar kinderen die niet durven of willen poepen hebben niet deze houding; die proberen los te laten. Jullie zoon probeert vast te houden”. Ouders waren nog niet overtuigd. “Hoe kan dat dan met de laxeermiddelen die hij elke dag krijgt?” vroeg vader. Ik checkte de dosering en zag dat deze niet overeenkwam met de Richtlijn Obstipatie. Hij kreeg 1 zakje van 4 gr terwijl hij bijna 20 kg woog. Ik rekende ouders voor dat bij zijn lichaamsgewicht de minimale dosering 8 g – dus 2 zakjes – was. En dat het vooral nodig was – zeker bij flink ophoudgedrag – om eerst de buik goed leeg te maken met een hoge dosering (rond de 30 g) voor een paar dagen. En daarna pas overgaan op de onderhoudsdosering en die schatte ik zeker in op 12-16 g per dag.

Ontlasting tegenhouden
Het woord Richtlijn overtuigde ouders wel. Ik legde vervolgens uit dat hun kind vast een goede reden of redenen had om op te houden en dat we dat moesten proberen te ontdekken. Ouders vertelden wat meer over het karakter van hun kind; een druk mannetje dat enorme focus had op spelen en tv kijken. Ze konden roepen wat ze wilden, eenmaal in zijn spel of voor de tv hoorde hij niets meer. Stoppen met spelen of kijken was enorm moeilijk voor hem en ouders waren – moe als ze waren van hun harde werken – ook wel blij als hun kind zo lekker geconcentreerd kon spelen of tv kijken. Zo hadden zij ook rust. Met als gevolg dat zoonlief zichzelf aanleerde om aandrang weg te zuchten en poep (en ook plas) uit te stellen en op te houden. Met alle gevolgen van dien.

Liefde maakt blind
Ik vroeg ouders of hun kind verder wel goed luisterde. Dit was niet het geval; geen zin of tijd om aan te kleden, op te schieten, zelf te eten of op te ruimen. En omdat ouders zelf zo druk waren met hun werk en dit bovendien ook hun enige kind was, waren zij onbewust overgegaan op het wegnemen van elke mogelijke last die hun kind moest dragen. In deze bedoel ik zelf dingen doen als ouders dit vragen. Met 5 jaar werd deze kleine man behandeld als prins en had niet geleerd hoe met enige last om te gaan. Hij hield vast aan papa en mama die alles voor hem deden en van alles goed vonden en stopte niet met zeuren als hij niet zijn zin kreeg of het niet ging zoals hij wilde dat het ging.

Balans
De balans was ver te zoeken in de verhouding ouders en kind en wie er bepaalde. Het is logisch dat je zoveel van je kind houdt dat je alles voor je kind wil doen. Haha, ik ben ook mama en oma. Maar dit betekent niet dat dit altijd het beste is voor je kind. Compensatiegedrag uit liefde en schuldgevoel is ook goed te begrijpen. Wat hadden deze ouders nodig om samen af te spreken dat (be)grenzen, hun kind meer kon gaan bieden? Wat meer draaglast zorgt voor meer draagkracht en dus verantwoordelijkheidsgevoel. Ouders keken naar elkaar en hun wat gesloten houding bij binnenkomst, was inmiddels veranderd in een open houding.

Kwartje gevallen
“Dus zeg jij nu dat wij vanuit verblindende liefde voor onze zoon hem te veel ruimte hebben gegeven?” vroeg moeder. Ik knikte en zei dat het daarop leek en dat ik heel benieuwd was, wat een paar kleine aanpassingen in hun houding zou doen. “Nou”, zei vader, “Wij gaan dit dus veranderen, we gaan wat afspraken maken en daarbij jouw laxeerplan uitvoeren…ben ik benieuwd wat dat gaat doen”. Ik schreef het plan van aanpak met stappenplan voor hen uit en vroeg hen mij te laten weten hoe het ging na een paar weken.

Brief
Dit gesprek vond plaats net voor de zomervakantie en ik hoorde wekenlang niets. Ach zo gaat het soms en ik bedenk dan ‘geen bericht is goed bericht’. Maar na 2,5 maand was er post voor mij. Een prachtige handgeschreven brief van ouders, vol waardering voor mij. Met een foto van hun zoon op de wc en met een diploma in zijn hand. Hij was een superpoeper geworden. Wat fijn dat ouders op die manier mij lieten weten hoe goed het was gegaan. Maar alle waardering en complimenten waren voor ouders. Zij waren het geweest die tot inzicht en inkeer waren gekomen en besloten hadden om het roer om te gooien.

Deze praktijkervaring en nog veel meer van deze verhalen, zorgden ervoor dat ik de online oudertraining kon ontwikkelen. Omdat ik ervan overtuigd ben dat ouders zelf in staat zijn om van hun kind een superpoeper te maken, mits zij de juiste tips, tricks en tools hebben.