Margie was 15 en kwam samen – onder protest – met haar moeder voor een intake. Vanaf haar 6e had ze last van vieze broeken. Volgens haar moeder deed ze het erom en kon het haar allemaal niets schelen. Terwijl moeder haar verhaal deed, zag ik haar dochter stoïcijns en stuurs voor  zich uitkijken.

Zoals vaker gezegd; geen kind (ook niet volwassene) wil met opzet in de shit zitten. Vieze broeken hebben meestal te maken met niet herkende en dus niet behandelde obstipatie. Daar leek het nu ook op. En natuurlijk was dit meisje – wanneer het inderdaad obstipatie was – de controle verloren over haar buik en het poepen na zoveel jaar en zou het een tijdje duren voordat er herstel kon optreden. Belangrijkste was om op zoek te gaan naar de onderliggende redenen en mogelijke bestaande probleemsituaties.

Ik besloot mijn verhaal te vertellen aan moeder en dochter. Interesse was gewekt bij Margie en toen zij mij aankeek, zag ik een poel van eenzaamheid. Dat herkende ik; als kind en tiener heb ik mij enorm eenzaam gevoeld, ondanks dat mijn ouders mij nooit verwijten gaven. Je denkt of gaat denken dat je de enige bent die in deze ellende zit (want praten erover is een taboe dus weet je niet, dat met jou vele anderen hier ook last van hebben). Dan is de beste oplossing om te doen alsof het je niets kan schelen, want zo raken opmerkingen en blikken van je omgeving je niet. Nadeel van deze ‘overlevingsmodus’ is, dat je je zou kunnen afsluiten voor je gevoel en in je ratio kunt gaan zitten of onverschillig kan worden.

Bij mij resulteerde mijn houding in weggaan van mijn gevoel, zodat mijn verstand de regie overnam. Dat zorgde er in mijn tienerjaren voor, dat ik niet goed kon omgaan met lastige gevoelens en daarvan wegliep. Niet alleen mijn houding vanwege mijn poepprobleem was daarvan een oorzaak, maar ook het niet hebben leren omgaan met nare, enge, verdrietige situaties. Uit liefde en bescherming hadden mijn ouders geprobeerd mij zo veel mogelijk te ontlasten, omdat ze zelf last hadden ervaren van de oorlog. Maar natuurlijk had ik dit als gevoelig meisje door. Het niet benoemen van de situaties, maakte het in mijn hoofd steeds groter en enger, dus was mijn oplossing vermijden.

Margie interrumpeerde mij: “En hoe kwam het bij jou goed en is het wel helemaal goed gekomen?”. Nu wist ik dat ik op het juiste spoor zat. Ik vertelde dat het inderdaad goed was gekomen. Mijn poepprobleem was eerder opgelost dan de disbalans tussen emotie en ratio. Pas nadat ik flink ziek was geworden bij de bevalling van mijn vierde kind, kon ik niet anders dan hieraan werken. Een combinatie van factoren had geleid tot mijn poepprobleem. Grootste boosdoeners: gevoelig en perfectionistisch karakter, sterke ratio, faalangst, oorlogsproblematiek van mijn ouders en strenge kleuterjuf. Dit te samen gaf stress, spanning en extreem vast/ophoudgedrag met als gevolg obstipatie en dagelijks vieze broeken.

Margie keek naar moeder en ik zag haar twijfelen om te gaan spreken. Logisch want de loyaliteit van kind naar ouder zat haar in de weg. Geen kind wil een ouder schaden, net zoals een ouder niet haar/zijn kind wil schaden. Ik zei haar: “Als je wilt, kunnen we een paar keer afspreken om te kijken of we jouw boosdoeners kunnen ontdekken”. Margie knikte en ik zag moeder opgelucht ademhalen. Haar dochter wilde werken aan haar (poep)probleem.

Margie kwam 4 keer, meer was niet nodig. Ze had zich herkend in mijn verhaal met betrekking tot karakteromschrijving en het vermijden van lastige, pijnlijke situaties. Daarbij bleek dat haar ouders in relatieproblemen waren verwikkeld; dit had haar boos, verdrietig en bang gemaakt, maar ze wist niet hoe ze dit moest uiten. Samen bekeken we hoe zij haar ouders kon laten weten hoe zij zich voelde en zo waar, na de sessie gooide ze haar zorgen op tafel. Gelukkig reageerden haar ouders begripvol, wat Margie stimuleerde om zich vaker te gaan uiten. Ook organiseerden we een gesprek op school want cognitieve en sociale faalangst (o.a. ontstaan door het poepprobleem) zaten haar in de weg. De ware ‘shit’ was ontdekt.

Toen deze twee knelpunten de aandacht hadden gekregen, focusten wij ons op het poepprobleem. Er was onvoldoende gelaxeerd (Margie wilde nog wel eens inname weigeren). Ik legde haar uit hoe het lichaam werkte en dat er alleen maar herstel kon optreden door voldoende dagelijks te laxeren. Zo kwam haar aandranggevoel terug en voelde ze ook na een paar weken hoe ze weer goed en helemaal kon uitpoepen. De vieze broeken verdwenen en het – op het oog – onverschillige meisje veranderde in een open, vriendelijk meisje.

Ik weet niet of ouders bij elkaar zijn gebleven. Maar ik ben ervan overtuigd dat Margie – zelfs als ouders gescheiden waren – hiermee kon omgaan. Ze wist nu dat zij gevoelig was en gevoelig kon reageren met spanning in haar hoofd en lijf. Aanvullend ging ze yoga doen en een mindfulness training. Bovendien wist zij nu dat haar ouders haar begrepen en ze een luisterend oor op school had.

Denk of herken jij je kind in bovenstaande situatie? Duurt het poepprobleem van je kind ook al jaren en heb je al van alles geprobeerd? Geef niet op alsjeblieft, hou vol. Een poepprobleem kan bijna altijd – afhankelijk van omstandigheden en factoren – opgelost worden. Wil je dat ik met je meedenk? Boek dan een skype/facetime consult van een uur. Is je kind jonger maar worstel je ook al maanden- of jarenlang met een poepprobleem? En wil je geen jarenlange ellende? Volg dan de online oudertraining. Hierin leg ik middels een videotutorial de diverse poepproblemen uit, het ontstaan, oorzaken, gevolgen en uiteraard welke stappen je kunt nemen om dit op te lossen. Om alles rustig te kunnen nalezen krijg je er een digitaal werkboek bij en voor je kind (2-6 jaar) ‘Het SuperPoeperBoek’. Heb je vragen of twijfels? Neem dan contact op via de mail: info@superpoeper.nl of via Facebook.