//Twee bedplassers

Twee bedplassers

Ze waren 8 jaar, de tweelingzusjes die werden aangemeld voor therapie. Beiden hadden last van dagelijks bedplassen en mama was na jaren bedden verschonen zo ongeveer aan het einde van haar Latijn.

Voor het gemak en omdat ‘t hetzelfde probleem betrof, wilde mama (begrijpelijk) de meisjes samen in therapie. Maar gezien mijn visie op de uniekheid van elk kind, stelde ik voor de zusjes na elkaar 3 kwartier te zien. Hierin kon moeder zich vinden.

Beide meisjes waren creatief en slim, maar het zusje dat 2 minuten later was geboren was mondiger en een leidster. Het eerstgeboren zusje was behoorlijk verlegen en een volgster. Zo werd de rolverdeling tussen de beide dames duidelijk. Voor mij een uitdaging om de verbindende factor tussen de karakters en de plasproblemen te ontdekken.

Stress speelde een hoofdrol. Daar waar het ene zusje te veel belast werd met beslissingen, werd het andere zusje onderbelast. Zo was de balans tussen de draaglast en de draagkracht verdwenen. Dat kan onbewust stress, spierspanning en onopgemerkt vasthoudgedrag geven, met als gevolg ophoping van ontlasting in de buik. Resultaat? Niet herkende obstipatie waardoor behandeling met laxeermiddelen was uitgebleven en het rectum verwijd was geraakt. Dat kan weer blaasirritatie en prikkeling geven, waardoor plasaandrang of vaker in kleine beetjes komt of niet goed gevoeld wordt en/of leidt tot langdurig bedplassen.

Bedplassen wordt vaak veroorzaakt door wel of niet verborgen obstipatie. Er zijn nog meerdere oorzaken, maar dit is meestal de grote boosdoener. Moeder gaf aan inderdaad niet te weten wat, wanneer en hoeveel of hoe vaak de meisjes poepten en/of dit hen moeite kostte. Navraag leerde dat beide meisjes op school niet naar de wc wilden gaan vanwege hard toiletpapier en vieze wc’s. Bovendien hadden ze moeite en pijn bij poepen. Maar ook thuis wilden ze liever niet lang op de wc vertoeven, omdat het daar zo koud en ongezellig was.

De meisjes – blij dat er een oplossing kon komen voor hun bedplasprobleem – bedachten enthousiast samen met hun moeder hoe ze thuis de toiletruimte konden verwarmen en opleuken; dat was de eerste stap. Ook op school volgde een gesprek en werd een uitzondering gevraagd voor gebruik van het leerkrachtentoilet. Mama verzorgde zachter toiletpapier. Een laxeerplan werd gemaakt en nadat de buiken leeg waren gemaakt, werd het poepen gemakkelijker.

Nu was het tijd om de onderlinge rolverdeling tussen de zusjes de aandacht te geven. Beiden leerden – na oordeelloze erkenning van hun vooral onbewuste gedrag – dat het bij de één een tandje minder kon en bij de ander een tandje meer. Hun stressniveau verminderde en samen met het laxeerplan, aangepaste toiletten, regelmatig en gemakkelijk poepen herstelde de blaasfunctie snel. Het verantwoordelijkheidsgevoel met bijpassend autonoom gedrag zonder spanning, kwam bij beiden in balans. Het bedplassen stopte. Eindelijk konden mama en haar dochters rustig doorslapen.

2019-02-12T18:33:17+00:00